Sanne van Balen

Attentie

2010-07-12T11:42:00.000-07:00

DIT BLOG STOPT

nieuw adres:

www.dichtgezicht.nl

Dagje winkelen

2010-07-12T04:21:00.001-07:00

Afgelopen zaterdag ging ik samen met mijn moeder en mijn broertje met de trein naar Amsterdam. We hadden een warme dag met veel winkels in het vooruitzicht! Het is onvoorstelbaar hoeveel inspiratie je krijgt van alleen al in de trein zitten. De woorden vloeiden bijna sneller dan ooit op papier. Het volgende gedicht is geïnspireerd door een ontzettend leuke jongen die tegenover me in de trein zat en de stank die opeens voorbij kwam.

Betrapt

Op de oranje stoelen.
Razen door de weilanden.
Gelach.
Verderop gaat een telefoon.
'We zijn er bijna.'
De lucht waait mijn kant op.
Mensen bewegen ongemakkelijk.
Ze houden hun adem in.
Wapperende handen.
Ik kijk hem aan.
Hij wordt rood.

Als ik ga winkelen verander ik een soort dolle stier. Elk schattig tweedehands kleding winkeltje is een soort Walhalla voor mij. Ik storm op de rekken af en gris alle haakjes mee waar een vrolijk kledingstuk aan hangt. Het pashokje verandert in een waar slagveld als ik alles minstens tien keer opnieuw aantrek. Wanneer ik het pashokje verlaat gaat de helft van de kleren terug op het rek en de andere helft neem ik blij mee naar huis. Aan het einde van de dag zit ik met een bezweet hoofd en bedolven onder de tassen op een terrasje aan een extra koude ice tea. Moe maar voldaan.

Waar gaat het toch heen?
Al die naden om me heen.
De stoffen verblinden me.
Verstrikt in alle kleuren,
probeer ik het te herinneren.
Waar komt het vandaan?
Ik volg de wirwar van steken.
Mijn handen vormen het patroon.
Het ligt op het puntje van mijn tong.
Ik kan niet meer ophouden.
Al die naden om me heen, steeds meer.
Het web van kleren vangt me.
Ik ben ingewikkeld.
Ik kom nooit meer los.
Ik ben niet te stoppen.

Shopverslaafd.

Wit en Zwart

2010-07-08T07:49:00.000-07:00

Ik zei toch dat mijn gedichten soms wat depressief zijn...

Troebel

2010-07-08T04:29:00.000-07:00

Dit gedicht en deze achtergrond zijn niet zomaar tot stand gekomen. Eerst heb ik een foto opgezocht (zie hier onder). Bij die foto bedacht ik een woord: troebel. Bij dat woord moest ik vervolgens een gedicht maken, maar dat ging niet zo soepel. Ik ben ontzettend slecht in het maken van een gedicht bij een onderwerp. Het gaat beter andersom; eerst een gedicht maken en daar dan een onderwerp bij 'zoeken.' Om deze achtergrond te maken, moest ik eerst het woord 'troebel' uit een wit papier knippen. Vervolgens kon ik met verf en een drukpers een afdruk maken. Nadat ik het geheel had ingescand, kon ik het gedicht, dat ik met veel moeite had gemaakt, er bij zetten.

Meisje in mij

2010-07-07T09:28:00.001-07:00

Met CKV krijg je soms de leukste opdrachten! Voor deze opdracht moest je zelf een collage in elkaar zetten en daar dan weer een gedicht bij maken. Het geheel scan je in et voilà, dit is het resultaat.
(Klik op de afbeelding voor een groter beeld)

Vlinders

2010-07-05T06:46:00.001-07:00

Ruimte

2010-07-05T02:42:00.000-07:00

Waar dicht ik het liefst? Op plaatsen waar het stil is en ik helemaal alleen ben? Nee, absoluut niet! Ik hou van lawaai om me heen, dan kan ik me juist extra goed concentreren. Op school, in de klas schrijf ik heel erg vaak in mijn dagboek en ik word absoluut niet afgeleid. Als ik in de kantine een boek lees, kun je naast me over mij zitten te roddelen, ik heb het toch niet door. Met dichten gaat het voor mij net zo. Als ik op mijn kamer een gedichtje maak, dan heb ik altijd muziek aan. Ik heb altijd muziek aan op mijn kamer, maar dat terzijde. Als wordt er geschreeuwd, luidruchtig gelachen en gegierd, muziek gemaakt of ritueel gezongen bij mij in de buurt, ik kan me wel concentreren. De beste plaats waar ik me kan concentreren op dichten, is bij een groep mensen die allemaal met gedichten bezig zijn. Daar raak ik zo ontzettend gemotiveerd van dat mijn dichtader niet meer op kan houden met bloeden.

Zoek een plek waar jij je prettig voelt. Zoek niet een plek waarvan anderen zeggen dat je je goed kunt concentreren. Hou je niet vast aan clichés.

Alliteratie

2010-07-04T11:26:00.000-07:00

Op school wordt er bij Nederlands altijd maar gepraat over -atie woorden: contaminatie, personificatie, communicatie, alliteratie. Wat ze nou betekenden? Geen idee, totdat iemand me uitlegde dat alliteratie heel mooi kan zijn in gedichten. Ik heb meteen opgezocht wat alliteratie dan was, daarna heb ik er een gedichtje over/mee gemaakt.

De wind waait.
Dat allitereert mooi.
De wind pakt mijn rokje
en laat mijn buik lachen.
De wind kietelt mijn buik.
Blootsvoets ga ik door het gras.
De wind rent achter me aan.
Het gras kust mijn voeten.
Lachend laat ik me vallen
op de groene grond,
want dat allitereert mooi.

Schrijven is als ademen

2010-07-04T09:54:00.000-07:00

Plots zit ik overeind,
mijn handen trillen nog.
Dan vindt de lucht mijn mond
en mijn hand mijn pen.
Met een ademtocht
vloeien de woorden op papier.
De letters dansen met elkaar
mijn ogen volgen hun spel.
Ademloos zit ik te kijken
naar de nachtmerrie op papier,
die lucht is voor mijn leven
en inkt is voor mijn pen.

Wat gezellig!

2010-07-04T09:43:00.000-07:00

Ja gezellig, zo vind ik het dat je op mijn blog komt kijken.
Ik hoop dat je een vertrouwd en veilig gevoel krijgt bij het lezen van mijn blog. Ik hou van dichten en dat wil ik de hele wereld laten weten. Althans, heel Nederland, want ik denk niet dat de hele wereld Nederlandse gedichten op prijs zal stellen.
Ik heb nog geen flauw idee wat ik wil met dit blog, ik heb geen doel. Het enige wat ik wil, is dat mijn gedichten nu niet alleen meer van mij zijn.

Dichten doe ik al heel lang. Toen ik heel jong was had ik een schriftje met een paard op de voorkant waar ik op had gezet: "gedigchtjes". Alle gedichtjes die ik er in had gezet waren schattig en vol spelfouten. In de brugklas heeft mijn lerares Nederlands me enorm gemotiveerd en sindsdien dicht ik veel meer.

In je gedichten kun je schrijven over je gevoelens. Je kunt ook schrijven over gevoelens die ver van je af staan. Dat laatste doe ik vaak. Het lukt me niet goed om echt over mijn gevoelens te schrijven. Vaak zijn mijn gedichten ontzettend depressief, terwijl ik dat helemaal niet ben. Ik ben juist springlevend, vrolijk en energiek!

Have fun!